Усё мінецца, адна праўда застанецца

— Народная прыказка

apolinerБестыярый, або Арфееў картэж

Элеміру Буржу

 


Пераклад з французскай мовы
Андрэя ХАДАНОВІЧА. 

Арфей

Глядзіце, як шляхетна і выразна

Малюнкі ўсё тлумачаць падрабязна:

Здаецца, што святло гаворыць урачыста

Вучонай моваю Гермеса Трысмегіста.

 

Чарапаха

Ляціць з фракійскага выраю

Мой спеў, святло несучы,

Бо панцыр зрабіўся ліраю,

І ўсе звяры – слухачы!

 

Конь

Трымаеш лейцамі ўсё, што наяве сніцца,

І робяцца страфой вазніца й калясніца,

Рух незавершаны і космас вершаваны –

Крылаты дыямент, табой адшліфаваны.

 

Тыбецкая каза

Тыбету з яго козамі

І золату руна

Не параўнацца з косамі

Той, што ў мяне адна.

 

Змяя

Змеі – увасобленая злосць,

згубіць прыгажосць і маладосць,

Эўрыдыку прынясе ў ахвяру,

Еву, Клеапатру… Вам не досць?

Ведаю і парыжанак пару.

 

Кот

Я запрашу ў сваю кватэру

Каханую – якой паверу,

Ката – для кніжных вечароў,

І вас – на шумную вячэру,

Бо жыць не ўмею без сяброў!

 

Трус

Не будзь, як палахлівы трус,

Калі Амур дае занятак.

А зробіць Муза ператрус –

Наплодзіш вершаў-трусянятак.

 

Зайка

А вунь звяруга вушастая,

Што пыску з куста высоўвае:

Па месцах дзівосных шастае

Дзівоснай парой марцоваю.

 

 

Леў

Абражаны й знявечаны,

Як зрынутыя прынцы,

Жыў леў сярод Нямеччыны –

У гамбурскім звярынцы.

 

Вярблюд

Дон Пэдра пакінуў свой родны парог,

Дон Пэдра вярблюдаў купіў чатырох,

Дон Пэдра праехаў на іх сто дарог.

А я мог бы і дзвесце, і Пэдра падвезці –

Каб вярблюдаў я меў чатырох.

 

 

Мыш

О, мышы часу, вось і восень!

Я з’едзены да палавіны.

Дажыў да лічбы дваццаць восем –

Прычым не так, як быў павінны.

 

 

Слон

Біўні ў роце – ­­­адмысловы

Схоў багацця й прыгажосці.

А ў паэта – словы, словы…

Вершы са слановай косці.

 

 

Арфей

Жамярыцы і мікробы,

Крылцы, вочкі і хвасты,

Блохі найвышэйшай пробы

Маюць болей пекнаты

Ад сямі дзівосаў свету

Й нават гэтага куплету!

 

 

Вусень

Паэту вусень – брат:

Каб нітку верша прасці,

Працуй, як шаўкапрад,

Бо ў шоўку – мятлік шчасця!

 

 

Муха

Не ўпаўшы ў зімовую спячку,

Пра снег нам спявае элегіі,

Якім навучылі сваячку

Бялюткія мухі з Нарвегіі.

 

 

Блыха

Блыха – як сябар, як любая –

П’е кроў з нас і згубу нясе.

Ды ўдзячны за кроў і згубу я

Каханай, сябру, блысе.

 

 

Саранча

Еў акрыдаў (саранчу)

Ян Прадвеснік з дзікім мёдам.

Так і я служыць хачу

Толькі боскім асалодам.

 

 

Арфей

Хай жа сэрца прынадаю ў неба ўпадзе!

І ў салёнай ці прэснай нябеснай вадзе,

Колькі я ні злавіў бы, у радасці й скрусе,

Толькі Ты – мая рыба й рыбак мой, ІСУСЕ!

 

 

Дэльфін

Дэльфін гуляецца між хваль,

Ды хвалі – горкія, на жаль.

Вось так і я глытаю горыч:

Каханне й боль заўсёды поруч.

 

 

Каракаціца

Я, шматрукая пачвара,

Толькі пырскаю чарніла,

І майму каханню – кара:

Каціцца ў нябыт, што міла!

 

 

Медуза

Цяжка быць медузаю –

Шторм катуе й тузае.

Гэтаксама шлюзы я

Адчыняю з музаю.

 

 

Рак

Маім сумневам-небаракам

Няма дарогі ў райскі сад,

Калі паўзеш у неба ракам,

Бо крок наперад, два назад.

 

 

Карп

Карп, што схаваўся ў ціхі стаў,

Так доўга жыў, што сумным стаў,

Бо й смерць яго забыла:

Самотна жыць – магіла.

 

 

Арфей

Зімародак і Эрот,

І Сірэн салодкі гнеў…

Губіць чалавечы род

Іх нечалавечы спеў.

Слухаць іх я вам не раю.

Слухайце анёлаў з Раю.

 

 

Сірэны

Загадку горкую, паэце, растлумач:

Што значыць спеў Сірэн, пра што іх вечны плач?

Яны пяюць мой лёс, і ў кожным галашэнні –

Разбіты карабель, гадоў маіх крушэнне.

 

 

Голуб

Найцудоўнейшы з галубоў,

Што Марыі прынёс любоў,

Я прашу, памажы мне згары

Споўніць мары з маёй Мары!

 

 

Паўлін

Сваё хараство вам наўпрост

Пакажа паўлін-выхваляка –

І вабіць распушчаны хвост,

І свеціцца голая ср…ка.

 

 

Пугач

У сэрцы жыве пугач:

Каго палюбіць, пужае.

Усё, што нажыў – боль і плач,

А радасць – заўжды чужая.

 

 

Ібіс

І толькі ібіс на лаціне

Вітацьме здань маю, калі

Сыду ў цямрэчу, на глыбіні

Пяскоў егіпецкай зямлі.

 

 

Вол

Анёл святога Лукі,

Малітваю райскі вол

Сустрэне нас, сябрукі…

Як Госпад нам дасць дазвол.

 

 

Іншыя пераклады Апалінэра чытайце ў папяровай версіі “Дзеяслова” №83.

 

 

comments powered by HyperComments