Тэкст тыдня

  • Акутагава Руноскэ (№119)

    У гаі Расповед дрывасека на допыце ў судовага прыстава Вось як усё было. Гэта я знайшоў цела, так. Сёння раніцай, як звычайна, я пайшоў секчы крыптамерыі на дальнім схіле гары. У гаі пад гарой і ляжала тое самае цела. Дзе дакладна, кажаце? Бадай што за чатыры альбо пяць цё1 ад паштовай дарогі да станцыі Ямасіна.…

    Чытаць далей

  • Леанід Галубовіч (№118)

    ЧУЖЫЯ ВЕРШЫ   *  *  * Жыццё, апроч жыцця, не мае сэнсу. Пачаткам сэнсу быў зачын жыцця…     *  *  * Калі б не літасцівейшы Гасподзь, я быў бы абсалютна адзінокі… Аднак жа, зазіраючы ў аблокі, свайго жыцця разварушыўшы спод,   я ўспомню зноў, як пуставаў не раз абраз на покуце ў бацькоўскай хаце,…

    Чытаць далей

  • Мар’яна Саўка (№118)

    Оптыка Бога *  *  * аднойчы вершы ўвойдуць у хату па вымытай зранку падлозе пакідаючы сляды дзіцячых пятак пяску і вішнёвых пялёсткаў са столі пасыплецца золата пыл засвеціцца у промнях анёлы пераглянуцца   аднойчы увойдуць у хату вершы як сваты з ручнікамі і мама з татам маладыя і бабуля ставіць півоні на падваконне і дзядуля…

    Чытаць далей

  • Адам Глобус. Анкета (№118)

    Чым бачыцца Вам літаратурная творчасць: нябесным прызваннем, грамадзянскім абавязкам, прафесіяй, хобі, звычкаю? Што падштурхнула Вас да пісьменніцкай дзейнасці. Ці памятаеце свой творчы дэбют? Каго Вы лічыце сваім літаратурным “хросным бацькам”?  Літаратура для мяне – працяг бацькавай справы. Ён прыйшоў да літаратурнай працы з сялянскага жыцця, прыйшоў з маленечкай вёскі, прыйшоў пасля цяжкай работы грузчыкам на…

    Чытаць далей

  • Наталля Русецкая (№117)

    Людзі не птушкі – ім патрэбная свая зямля… З малых гадоў мяне захаплялі беларускія мястэчкі. Найперш сваёй зусім іншай прасторай, адрознай ад той, больш прывычнай, дзе даводзілася мне жыць. У дзяцінстве я ўспрымала Мінск (і гэтае адчуванне мала змянілася) як лабірынт заблытаных вуліц з нагрувашчанымі будынкамі жылых дамоў, крамаў, садочкаў і мамінай працай дзесьці за…

    Чытаць далей

  • Мойшэ Кульбак (№117)

    Райсн (Беларусь) Паэма   Беларусь Мой дзед з Кабыльніка быў чалавек тутэйшы, З сякерай і канём мужык у кажусе, Маіх дзядзькоў шаснаццаць і мой тата – Тутэйшыя, як соль зямлі, усе Плыты па рэках гоняць, дровы цягнуць, У поце робячы, што лёс дае скупы, Вячэру даядаюць з адной місы І падаюць у ложкі, як снапы.…

    Чытаць далей

  • Канстанцін Касяк (№117)

    САМАІЗАЛЯЦЫЯ   Надыходзяць і такія часы, калі нават звычайнаму літаратару нічога не застаецца, як пісаць таемны дзённік. Адам Глобус Страх – Ці пішаш нешта? – пытае нечакана сябар за куфлем піва. Звычайна мне не задаюць такіх пытанняў. Бывае, я нават сумняваюся ў тым, што хтосьці агулам чытае мае тэксты. Таму зняважліва называю іх пісулькамі. Мы…

    Чытаць далей

  • Мікола Гіль (№117)

    Дамова Невелікодны аповед-байка Герой майго цалкам, як кажуць, рэалістычнага і разам з тым усё ж трошкі і дзівоснага аповеду – Раман Карпавіч Савасцей. Спытаеце, хто ён? А ніхто ўжо. Як сам пра сябе кажа, адстаўной казы барабаншчык. А калі папраўдзе – пенсіянер са стажам, і немалым ужо, бо Раману Карпавічу, дзякаваць Богу ці каму там…

    Чытаць далей

  • Сяргей Кавалёў (117)

    Шаноўныя аўтары і чытачы! Мы вырашылі аднавіць-рэанімаваць нашую даўнюю апытанку для літаратараў – анкету «Дзеяслова» – якая цягам 2005-га года друкавалася на нашых старонках. За гэты час багата чаго змянілася. Нямала цудоўных аўтараў, якія тады бралі ўдзел у анкеце, адышло ў Вечнасць. Змяніўся, разам з часам, і часопіс. Але галоўныя пытанні Літаратуры засталіся ранейшымі, і…

    Чытаць далей

  • Сяргей Дубавец (№117)

    Усё, як ты хацела, Грэта З фэйсбучных запісаў * * * Пахаваў сёння роднага дзядзьку Гену. 80 яму было. Як сказаў распарадчык у крэматорыі, «…и прекрасного дядю». Для мяне ён такім і быў, дзядзька з майго дзяцінства – вобраз, наскрозь пранізаны сляпучым сонцам. У 1960-я ён быў першым жывым антыкамуністам, якога я сустрэў у жыцці.…

    Чытаць далей

  • Леанід Галубовіч (№116)

    Шаноўныя аўтары і чытачы! Мы вырашылі аднавіць-рэанімаваць нашую даўнюю апытанку для літаратараў – анкету «Дзеяслова» – якая цягам 2005-га года друкавалася на нашых старонках. За гэты час багата чаго змянілася. Нямала цудоўных аўтараў, якія тады бралі ўдзел у анкеце, адышло ў Вечнасць. Змяніўся, разам з часам, і часопіс. Але галоўныя пытанні Літаратуры засталіся ранейшымі, і…

    Чытаць далей

  • Усевалад Сцебурака (№116)

    Ты мне скажы… Нізка вершаў Сузор’і Нідзе так не стаіць Воз, як над закінутай хатай. Нідзе так не сумуе Серп, як над полем нязжатым. Нідзе так не гарыць Маладзік, як у дзедавым садзе. Нідзе лепшага месца няма зорцы, калі яна ўпадзе. Паўсюль на гэтай адвечнай зямлі на ручніках сузор’і і ў полымі, кроплях, слядах на…

    Чытаць далей

  • Сяргей Машанскі (№116)

    Варвар Апавяданне   Навіну пра закрыццё сельскай бібліятэкі Тамара Міка­лаеўна пачула ў краме, куды прыйшла набыць цёплы абутак. Трыццаць першае снежня – добрая нагода зрабіць сабе падарунак. Пятроўна, мажная паўнагрудая прадаўшчыца, пляткарыла з пакупнікамі. – Сельсавет замест бібліятэкі адчыняе ФАП, двойчы на тыдзень да нас будуць прысылаць фельчара. Рыце загадалі вызваліць памяшканне. – Вось гэта…

    Чытаць далей

  • Андрэй Хадановіч (№116)

    Я хацеў бы спаткацца з вамі на волі…   *  *  * Бабуля ў вагоне сядзіць ля вакна, бароніцца кніжкай ад сну. За вокнамі цемра, а ў кніжцы вясна, і сэрца гукае вясну.   Бабуля чытае ў вагоне старым пра годных і добрых людзей, і ў кожным радочку “свабодай гарым”, і вочы глядзяць маладзей.  …

    Чытаць далей

  • Анкета “Дзеяслова” (№116)

    Шаноўныя аўтары і чытачы! Мы вырашылі аднавіць-рэанімаваць нашую даўнюю апытанку для літаратарў – анкету «Дзеяслова» – якая цягам 2005-га года друкавалася на нашых старонках. За гэты час багата чаго змянілася. Нямала цудоўных аўтараў, якія тады бралі ўдзел у анкеце, адышло ў Вечнасць. Змяніўся, разам з часам, і часопіс. Але галоўныя пытанні Літаратуры засталіся ранейшымі, і…

    Чытаць далей

  • Васіль Стус (№116)

    Не паміраем двойчы… * * * Ўжо цэлы тыдзень абжываю хату. Здавалася б, абвыкнуцца пара. Услон ды ложак, вольных тры квадраты, што споўнены гаючага дабра нябёс прасветлых. Сонечнае ззянне аж ломіцца ў вузенькае вакно. Дык вось табе пра славу і змаганне. Дык вось яно, жыццё. Дык вось яно.     * * * Да жніва…

    Чытаць далей

  • Анатоль Астапенка (№№83-84)

    Гросмайстар беларускага слова Уступ Сон Сон. Сон. Ноччу, бязлюднай і цёмнай, Іду па зямлі. Вышэзны і лёгкі, Пакалыхваюся ад тугі. Галава прыгнута пад небам. Я плачу. Зоркі – слёзы мае. Спяць гарады і вёскі, Я над імі іду. Высокі, пахілы і лёгкі, Пакалыхваюся ад тугі. Шукаю шэрую вёску, Вёску сваю.   Стральцоў… Празаік, паэт, літаратурны…

    Чытаць далей

  • Наста Грышчук (№115)

    Некароткі тэкст пра кароткі спіс Гедройця: нататкі сябра журы   Уступ (лірычны). Свята, якога з намі няма Дзясяты сезон прэміі Гедройця мусіў скончыцца святам. Уявім сабе здаровую краіну з дробнымі буржуазнымі каштоўнасцямі, між якіх – развіты кніжны рынак. Натуральна, “дробныя буржуазныя каштоўнасці” тут варта чытаць са станоўчай канатацыяй: не ў сэнсе ленасці і сытага атуплення,…

    Чытаць далей

  • Барыс Пятровіч (№115)

      Бунт на караблі, які плыве з нікуды ў нішто З нізкі “Спецкар” Надвячоркам Максім выйшаў з гатэля і вырашыў прагуляцца па горадзе, які быў для яго новым у журналісцкіх вандроўках. Хоць горад быў знакаміты – адзін з самых маладых у краіне і населены ў асноўным моладдзю: другім пакаленнем ягоных будаўнікоў, – за некалькі гадоў…

    Чытаць далей

  • Васіль Быкаў (№114)

    «Мне вельмі шкада твайго трапяткога сэрца…» Выбраныя старонкі з лістоў Васіля Быкава да Генадзя Бураўкіна 1. Гена, дарагі дружа! Дзякуй табе самае шчырае за тваю памяць і асалоду, якую мне далі твае радкі. З вялікім задавальненнем праглынуў за адзін раз усю кніжку і адразу ж пішу пад самым непасрэдным уражаннем1. Што ж, можна цябе павіншаваць…

    Чытаць далей