…Паэт – нішто, а Слова – ўсё…

— Леанід Галубовіч

Мікіта Найдзёнаў №77

* * *
Паўсюдна піліцца бабло,
А ты прыгожая такая.
Цябе я з танцаў сустракаю,
ды помню: піліцца бабло.

Твой кожны вершык – пра каханне.
У ім твой роздум і настрой,
Як ты са мной, альбо з сястрой.
Таннеюць акцыі кампаній.

Паўсюдна піліцца бабло,
І грошы дзеляцца няроўна.
А ты адна, як Бандароўна.
І што мяне з табой звяло?

 

 

Не яго дзэн
Ці сумуеш па волі,
Ці так з гора пучыць,
Толькі неяк не складваецца жыццё.
Быў не меней не болей,
Чым проста папутчык
І трымаў у сабе пачуццё.

Не заводзіў спантанны
Ілжывы раманчык,
Немужыцкі як бавіў свой час.
Калі раптам спыталі:
– Ды усё-ткі рамантык?
Адказаў:
– Можа быць,
па начах.

Па вачах не пабачыць,
Што так непакоіць
I выводзіць са стану у дзэн.
Не аматар сабачкаў
І зусім не па коціках.
Проста сёння быў не яго дзень.

 

30 коцікаў
Табе праз тыдзень дваццаць тры,
А гэта значыць, хутка трыццаць.
Таму свой прынцып “толькі з прынцам”
Ты лепш трымаеш унутры.

Ну хай бы проста нехта быў
Надзейны, а не так, нядзельны,
Каб прасаваць яму адзенне
І смажыць з бульбаю грыбы.

Але ж ты хочаш, каб было
З ім і цікава, і прыемна,
Абавязкова узаемна,
І каб да нечага вяло.

Як цяжка выбраць варыянт,
Бо кожны мае свае хібы
І толькі папраўляюць німбы
Адзін – цяля, другі – вар’ят.

І ў ложку лежачы з адным,
Мяркуеш, можа, лепей іншы.
А як у выніку так выйшла,
Што ты не з гэтым і не з тым?

Каму і як сігналіць SOS,
Што нешта выбраць так нялёгка?
А трыццаць коцікаў здалёку
Табе мяукаюць твой лёс.

 

 

* * *
Твой рэтраградны Меркурый –
Лепшая з горшых прычын
Зноўку ад тэмы культуры
Ўцячы.

Чым гэты горад трымае,
Што не сысці нікуды?
Цягнецца сцежка прамая
Туды,

Дзе так, як трэба і варта,
Дзе ёсць каханне і сэкс.
Кажаш не дзякуй упарта,
А thanks.

Будзеш і шчыра і проста
Без выпадковых навін
Шчасце ад новага ўзросту
Лавіць.

 

 

Немужыцкая
Мне імя тваё неўміручае
Штораз чуецца варыяцыяй:
Лізаветаю мілагучнаю
Ці Альжбэтаю з іншай нацыі.

Не сядзіцца ёй, не ляжыцца ёй –
Увесь час за шляхамі-вандроўкамі.
Тваё прозвішча – немужыцкае,
А шляхетнае, з ноткай роўмінгу.

І у верасні, і у студзені
Вочы свецяцца дзіва-зорамі.
Зноў цягаешся з тымі будзьмамі
Дням-ночамі ды выходнымі.

З нейкай прагаю сонца босае
П’еш і болей усё табе хочацца.
Ты гісторыю нашу коскамі
Пазначай, бо яна хутка скончыцца.

 

 

* * *
Болей сэнсу не ў тым,
каб сыходзіцца, а сыходзіць.
Задыхацца ад нематы
Нібы хворыя на сухоты.

Не прасіць ні аб чым
І даваць без патрабаванняў.
А пасля ўначы
Заставацца адному ў ванне.

Спяць у ложку каты,
Скочуць зранку галодныя.
Мне бы даць лататы
Ад усмешкі лагоднае.

І глядзець, і сачыць
Каб не ведала нават.
Так сумуе ўначы
Па Зямлі касманаўт.

 

 

* * *

З такіх цаглінак, як ты,
Будуюць сцены.
Ў кватэры граюць каты
Начныя сцэны.

Іх традыцыйны фінал
Бліжэй да ранку.
Адкрый бутэльку віна,
Закрый фіранку.

З табой адзін негатыў
Апошнім часам.
Жывуць са мною каты,
Хоць лепш сам-насам.

Чыя урэшце віна?
Спытай у Франка.
Наш традыцыйны фінал
Бліжэй да ранку.

Змяні ды пералічы
Свае лекалы.
Я зразумеў уначы
Усяго Шагала.

 

 

Дваццаць чатыры
Людзей здзіўляю, сам дзіўлюся
І не стамляюся штодня.
Ніхто б не здолеў, не адняў
Мой шар у лузе, шару, лузер.

Штодня гляджуся у люстэрка
Ды сам сябе не пазнаю.
А час ганяе плынь сваю.
І што з чаго, вядома зверху.

Сумую па табе, але
Кайфую, калі нешта штырыць
Я шчасны: мне дваццать чатыры
А лепшае усё – далей.

 

 

* * *
Давай мы так паступiм:
Паеду на наступным.
А не – дык застануся.
Цi гэта думка stupid?

Давай, калi нарэшце
Усё у нас дарэчы,
То захаваем magic
Апошняе сустрэчы.

Нявiнныя навіны.
Ты верыць не павінна
Нібыта нас звязала
Якая пупавіна.

Табе мяне не хопіць,
І мне бы не сыходзіць
І піць з табой да ранку
Нясмачнае сухое.

Але запомніць момант
Галоўная умова
І гэта усё сам насам
перажываць нанова.

 

 

* * *
Хай праз гэтыя танцы цябе няма,
Я не буду лічыць нястачы.
Дарма.
Танчы.

Да цябе не прыйду на адкрыты ўрок,
Не схаваю ў кватэры цюльпаны.
Скок
Панны.

Замінала мне нешта. Танцор я благі.
Толькі ён няхай будзе лепшы.
Другі.
Першы.

 

 

* * *
Было каб галоўнае, з кім
Падыхаць марозам марскім,
А там ужо знойдзецца, дзе
Глядзець на усход па чарзе.

Падзелены хмарамі на
ЗвычАй і на неверагО.
А дождж – проста лівень, сцяна,
Нібы акіян з берагO.

Халодным дыханнем сваім
Працягне амаль да касцей
І хочацца мёрзнуць у ім,
І хочацца дыхаць часцей.

Каб потым у потны пакой
Узяць накірунак прамы
І злегчы з ангінай якой
На светлыя святы зімы.

comments powered by HyperComments